ساكن كدام خياباني بانو

               كه قلب مضطربم

                           كوچه به كوچه...

در حاشيه يِ خيابان كه ميوزي

                              چشمهامگر

                             آسيمگي از نسيم آموخته باشند

كه اينهمه

     ازدحام ماشين وبوق

                    بي دليل نيست

.....

 

آي دختر سياه مو

                كه پيش چشمهاي من

                         

                       تاب ميخوري

        

                             تاب ميخوري

 

                                  تاب ميخوري

تنها پياله اي ديگر

 

همينكه بديوار بخورم كافيست

.....

 

ساكن كدام خياباني بانو

        

                كه گونه هاي من اينچنين...

 

                                                   (محمد حسين مومني)