به خشكي يِ كويري

             

          بطرا وت باران

 

ايل را كه قدم ميزني

                

                      عشق

 

                       سايه ميزند برسياه چادرهاي مجرد

 

هنگام كه يله ميشوي لابلاي كوچ

 

                        در غمگين ترين غروب

 

                                     تنهائيش را مينوازد عاشقترين كوليها

دختر كوير

 

      دختر گندمكون خواستن

 

تنهائيت را

 

         به كه زمزمه ميكني

 

                                         (محمد حسين مومني)

             

پيدايش اديان

 

 

مردم باستان از دير باز براي نيروهاي ناشناخته قداست قايل بوده و آنها را جاندار ميپنداشتند

 

البته گذشته از نيروهاي ذكر شده ارواح نياكان و حتي حيوانات نيز از اين قائده جدا نبودند و

 

 از آنجا كه مقابله بانيروهاي مافوق بشري در توان انسان اوليه نبود،پيشينيان خود را ملزم به

 

انجام قرباني جهت خدايان متعدد از قبيل خداي رعد،خورشيد،طوفان و غيره ميدانستند.

 

ترس از قواي ناشناخته و تلاش جهت ايمن ساختن بشر تا آنجا پيش ميرود كه افرادي با نامهاي

 

متعدد مثل شمن،جادوگر وووو با علم بر سر مهر آوردن نيروهاي جادوي در قبايل و گروه

 

هاي بدوي به مرحله ظهور ميرسند و چتر حمايت اين دانش سحر و جادو به مراتبي در قبايل

 

ميرسند كه قداست آنها با خدايان در يك اندازه يا كمي پايين تر قرار ميگيرد و مقابله با آنها در

 

حكم نفريني ابدي حتي براي آيندگان خطا كار نيزقلمداد ميشد،جادوگران و افراد روحاني از

 

چنان قدرتي برخوردار ميشوند كه گاهاً ميتوان گفت بالا تر از روئساي قبايل قرار ميگيرند

 

نمونه آنها را حتي در عصر حاضرنيز ميشود مشاهده كرد مانند پاپ و ...  .

 

اعتقادات مختلف بويژه پناه بردن به قدرتهاي مافوق چيزي است كه از تولد در انسان بوجود

 

ميايد .  از انجا كه انسان برخلاف حيوان مرگ را با معناي خاص خودش ميفهمد و گريز از

 

مرگ و رهائي از حوادث رعب آور باعث ميشود تا بشر مانند باورهاي آيين زرواني به نجات

 

از بالادست اعتقاد پيدا كرده و سعي در ايمن كردن خودش با اوراد و اذكار مختلف بكند ،اگر

 

درست به پديده فوق نگاه كنيم چه مقدار تفاوت بين اورادي كه امروزه  خوانده ميشود با

 

اورادي كه كاهنان قبيله براي دفع بلايا ميخواندند ميتوان يافت .

 

اين افراد وباورها در طول زمان تكوين پيدا كرده و از دگرگوني آنها  اولين پيشوايان ديني و

 

اديان زميني مانند هندويسم،بوديسم،تائوئيسم و...پديدميايند.

خشنودي اهورا مزدا

 

با درود به تمامي نيك انديشان

 

بزودي اين وبلاگ بخش ويژه فرهنگ و ادب كهن

را داير خواهد نمود كه اميد مورد توجه قرارگيرد

لطفاَ با لينك نمودن وبلاگ به اطلاع تمامي دوستان

برسانيد.

بدرود

 

به خشكي يِ كويري

             

          بطرا وت باران

 

ايل را كه قدم ميزني

                

                      عشق

 

                       سايه ميزند برسياه چادرهاي مجرد

 

هنگام كه يله ميشوي لابلاي كوچ

 

                        در غمگين ترين غروب

 

                                     تنهائيش را مينوازد عاشقترين كوليها

دختر كوير

 

      دختر گندمكون خواستن

 

تنهائيت را

 

         به كه زمزمه ميكني

 

                                         (محمد حسين مومني)

             

ساكن كدام خياباني بانو

               كه قلب مضطربم

                           كوچه به كوچه...

در حاشيه يِ خيابان كه ميوزي

                              چشمهامگر

                             آسيمگي از نسيم آموخته باشند

كه اينهمه

     ازدحام ماشين وبوق

                    بي دليل نيست

.....

 

آي دختر سياه مو

                كه پيش چشمهاي من

                         

                       تاب ميخوري

        

                             تاب ميخوري

 

                                  تاب ميخوري

تنها پياله اي ديگر

 

همينكه بديوار بخورم كافيست

.....

 

ساكن كدام خياباني بانو

        

                كه گونه هاي من اينچنين...

 

                                                   (محمد حسين مومني)

 

 

توي سرم جرقه مي زني

        و فاصله ها فوت

 

حالا من توي لبهاي تو فال ميگيرد

                                شيرين شيرين

 

و خدا توي چشمهاي گرمت داغ داغ

 

نفس حبس ميكنم

نگاههاي هرزه دور و برت ميشود بهشت

 

دوباره فال ميگيرم

          اينجا خانه من است

                     و خدا هميشه خسته

 

تختها جيغ ميكشند

               نفس نفس

وپيراهن مرا دريد

                      نفس نفس

 

هوا بوي عفن

            فال ميگيرم

 

اينبار

 

طناب

             صندلي

 

                          و رقص

 

هي چهار پايه

                به پاهاي من نخند

من از هميشه خوشگل تر شدهام

 

حالا كفن به لختي تنم بوسه ميزند

 

                جلوتر از دستهاي كوتاه خاك

 

و ديگر لبهايت طعم بوسه هاي فال نميدهد

 

  و خدا

        در جهنم نگاهت

                       يخ ميزند

 

و بهشت هنوز

               بوي گند آستين مادر

 

ول كن بهشت

                 ول كن

 

بگذار من هر جا كه ميخواهد

 

                                   اصلاً به جهنم

 

                                                       (زهرا فدوي)

وقتي براي لحظه آخر نمانده بود

وقتي براي ديدن دلبر نمانده بود

 

سوت  قطار  بگوشم  رسيده  بود

وقتي براي ماندن از سر نمانده بود

 

دستي براي تو من ميدهم تكان

يعني بجزدل پرپرنمانده بود

 

باور نميكنم كه تواز من بريده اي

پايان قصه بود قصه ديگر نمانده بود

 

من گريه هاي خودم را شمرده ام

يك گام تانقطه آخر نمانده بود

 

پر ميكشد  دلم از آشيان  خود

جائي براي ماندن بهترنمانده بود

 

دل خسته از تمامي اين بودن و نبود

نائي براي جرعه ديگر نمانده بود

                                               (محمد علي تقي زاده)

به شهري كه فراوان

باران دارد

به زمين ،خشتهاي كشدار

 

كه حافظ ،قرارش

كنار همين شرشراست

با قران،نيم نخوانده

و معشوقه نيم عريانش

....

عابرهائي كه گم كرده اي

            كنار درختان فراوان

                روي زمينهاي بسيار علف

                                    پي تو غلت ميزنند

 

شبيه باد

روي خيال بسيار،كه حافظ من است

.......

عابرهاي تو

با دستهاي مردد

       درون شهرها

                   درون كودك ديوارهاي عريان

                                         درون خشتهاي خام

                                     از ميان انگشتهاي من رد شده اند

 

                                                                                    (محمد رضا رزاقي)

چندي بهار گمشده در سال وماه من

آغوش ياد سبز تو آرامگاه من

ديوارهاي صبر فرو ريخته اندو باد

ميآيدازشب،شب سردوسياه من

درآبهاي خاطره تصوير ميشوي

اي سايه اي كه بود دوچشمت براه من

فصل سپيد با تو بودن راخدانوشت

باقطره هاي اشك به دور نگاه من

موجي از انتظار شدم در نبودنت

امشب بيا بسمت دل بي پناه من

شمعي براي ماندن تو نذر كرده ام

اي شانه هاي محكم تو تكيه گاه من

                                            

                                           (آرمينه كاظمي)

و خدا قدرتش راتمام كرد

دو خورشيد سياه در امتدادهم

                      ميان تفاله هاي يك خاطره درخشيد

فال صبهاي من

وچشمهاي تو

              ورق ورق غزل مي سرود

اهل آسمان نبوم

سهم من يك پنجره

خيال طلوع تو مرا به آخرش رساند       

          

                                          (هاجر بابائي)